Η Ζωή μου σε ένα Βιογραφικό…
Γεννήθηκα στις 31 Αυγούστου 1991 στο όμορφο ελληνικό νησί Ζάκυνθος, αν και μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη που λέγεται Αταλάντη. Το 2008 μετακόμισα στην Αθήνα με τη μητέρα μου για να αρχίσω να κυνηγάω τα όνειρά μου.
Την ίδια χρονιά επιλέχθηκα για τον διαγωνισμό Miss Young Greece και το 2009 συμμετείχα στο τηλεοπτικό πρόγραμμα “Next Top Model”. Ένα χρόνο αργότερα, χάρη σε μια πρόσκληση από τη φίλη μου Ιωάννα —την οποία γνώρισα στο σόου— ταξίδεψα για πρώτη φορά εκτός Ελλάδας για να δουλέψω ως μοντέλο στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί ξεκίνησα την επαγγελματική μου πορεία σε καμπάνιες και διαφημίσεις, αλλά κάτι μέσα μου ένιωθε ακόμα ότι δεν είχα βρει τον πραγματικό μου σκοπό.
Το 2013, μια συνάδελφος μου μίλησε για την εμπειρία της στο Μεξικό ως μοντέλο. Μου είπε: «Εσύ που αγαπάς τις γλώσσες, φαντάζεσαι να μάθεις ισπανικά και μια μέρα να παίξεις στις σαπουνόπερες που έβλεπες μικρή;». Χωρίς δεύτερη σκέψη, της ζήτησα να στείλει τις φωτογραφίες μου. Λίγες εβδομάδες μετά, έφτασα στο Μεξικό και από την πρώτη στιγμή ένιωσα ότι αυτή η χώρα θα γινόταν το σπίτι μου.
Μετά από αρκετά διαφημιστικά πρότζεκτ, τόλμησα να ανακαλύψω το αληθινό μου πάθος: την υποκριτική. Αν και μιλούσα μόνο ελληνικά και αγγλικά, αποφάσισα να μείνω και να τα παίξω όλα για ένα όνειρο που φαινόταν ακατόρθωτο. Το 2014, εγκατέλειψα το μόντελινγκ και άρχισα να μαθαίνω ισπανικά μόνη μου. Μια μέρα, μια φίλη μου μίλησε για το CEA της Televisa, και ήξερα πως ήταν η ευκαιρία που περίμενα. Προετοιμάστηκα εντατικά και κατάφερα να περάσω στο κάστινγκ.
H CEA ήταν μια μεταμορφωτική εμπειρία. Για τρία χρόνια εκπαιδεύτηκα με σπουδαίους δασκάλους και συμφοιτητές που έγιναν οικογένεια. Πριν καν αποφοιτήσω το 2016, είχα ήδη συμμετάσχει στις πρώτες μου σειρές: Sincronía και Run Coyote Run.
Όμως, μετά από εκείνο το πρώτο κύμα δουλειάς ήρθε η παύση. Σχεδόν δύο χρόνια χωρίς πρότζεκτ. Ήταν μια δύσκολη περίοδος αλλά και μια σπουδαία ευκαιρία: ήρθα πιο κοντά στη μουσική, και κυρίως ξεκίνησα ένα βαθύ ταξίδι αυτογνωσίας. Βιβλία ψυχολογίας, coaching και πνευματικότητας με βοήθησαν να ξανασυνδεθώ με τον εαυτό μου. Έμαθα να αφήνω τις προσδοκίες και να εμπιστεύομαι.
Λίγο αργότερα, χτύπησε το τηλέφωνο. Και με αυτό το τηλεφώνημα, η ιστορία μου πήρε ξανά φτερά…
Και έτσι, μια μέρα βρέθηκα να γυρίζω το πρώτο μου διεθνές πρότζεκτ: El Dragón.
Αυτό το υπέροχο πρότζεκτ μου επέτρεψε να συνδεθώ με ένα ευρύτερο κοινό και επιτέλους η οικογένειά μου στην Ελλάδα μπορούσε να δει τη δουλειά μου… με υπότιτλους.
Λίγο αργότερα, ξεκίνησα τα γυρίσματα του El Señor de los Cielos, μια παραγωγή του Telemundo, ενσαρκώνοντας την “Dalila”, έναν χαρακτήρα που με σημάδεψε θετικά και με βοήθησε να εξελιχθώ ως ηθοποιός στις σεζόν 7, 8, 9 & 10.
Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ενώ ο κόσμος πάγωνε, εγώ αποφάσισα να προχωρήσω: σπούδασα και αποφοίτησα ως Οντολογική Coach, με πάνω από 150 ώρες πρακτικής.
Ήταν μια διαδικασία που με μεταμόρφωσε βαθιά και ενίσχυσε το πάθος μου για την προσφορά και την αυτογνωσία.
Θυμάμαι πώς στην καραντίνα έβλεπα τη σειρά La Reina del Sur στο Netflix, ονειρευόμενη ότι μια μέρα θα είμαι κι εγώ εκεί. Λίγο αργότερα, ο μάνατζέρ μου Joe Bonilla μου έστειλε ένα email με τίτλο: «Casting για τη Reina del Sur 3». Ετοίμασα την οντισιόν με όλη μου την καρδιά και γεμάτη συγκίνηση ταξίδεψα για πρώτη φορά στην Κολομβία για να ενταχθώ στο καστ. Φανταστείτε τη χαρά μου…
Επιστρέφοντας στο Μεξικό, ενσάρκωσα τη Βερόνικα στη σειρά Mi Fortuna Es Amarte, σε παραγωγή του σπουδαίου Nicandro Díaz. Ήταν ένα πολύ ξεχωριστό πρότζεκτ για μένα: η πρώτη μου συμμετοχή σε τηλεοπτική σειρά prime time του καναλιού Las Estrellas. Η ιστορία συγκίνησε βαθιά το κοινό, φτάνοντας 5.2 εκατομμύρια τηλεθεατές στο τελευταίο επεισόδιο και έγινε η πιο επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά των τελευταίων ετών.
Μετά ήρθε η La Madrastra, ένα remake όπου υποδύθηκα την Πάουλα, μια κακιά με πολύπλοκες και βαθιές αποχρώσεις. Το να βρίσκομαι στο prime time δίπλα σε θρύλους των λατινοαμερικανικών σειρών, δέκα χρόνια μετά την άφιξή μου στο Μεξικό, ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.
Δεν μπορούσα να μην θαυμάσω την ειρωνεία της μοίρας: να δουλεύω με ηθοποιούς που θαύμαζα ως παιδί στην Ελλάδα – και τώρα να μιλάω μαζί τους στα ισπανικά.
Με την επιθυμία να συνεχίσω να εξελίσσομαι και να θεραπεύομαι, παρακολούθησα ένα εντατικό σεμινάριο στις Η.Π.Α.: Emotional Intelligence & Leadership – ALA, μια εμπειρία που μου άλλαξε τη ζωή. Από εκείνη τη στιγμή δεσμεύτηκα σε δύο στόχους: να αγοράσω το πρώτο μου σπίτι και να θεραπεύσω τραύματα του παρελθόντος. Μερικές εβδομάδες αργότερα, ο πρώτος στόχος πραγματοποιήθηκε και άρχισα επιτέλους να διαμορφώνω το πρώτο μου διαμέρισμα όπως το είχα ονειρευτεί, ανακαλύπτοντας και μια μεγάλη αγάπη για το interior design.
Μετά την ολοκλήρωση της σεζόν 8 του El Señor de los Cielos το 2023, πήγα διακοπές και κατάλαβα ότι είχε φτάσει η στιγμή να δώσω προσοχή στην υγεία και τη φροντίδα του εαυτού μου — κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά δεν ήξερα τι.
Την ίδια χρονιά γύρισα την πρώτη μου ταινία μεγάλου μήκους, Chico Conoce a Chica, η οποία έκανε πρεμιέρα το 2025 στο HBO Max. Αργότερα πρωταγωνίστησα στο El Regreso, μια ταινία που γυρίστηκε στη Δομινικανή Δημοκρατία.
Έκανα επίσης διακοπές στη γενέτειρά μου, την Ελλάδα, μετά από έξι χρόνια. Επανενώθηκα με τις ρίζες μου, την οικογένειά μου, τους φίλους μου, και την κουλτούρα που με διαμόρφωσε. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων άρχισα να αντιμετωπίζω ορμονικές διαταραχές. Μετά από πολλές εξετάσεις και γιατρούς που ήθελαν απλώς να με γεμίσουν με ορμόνες αντί να με βοηθήσουν να θεραπευτώ φυσικά, αποφάσισα να πάρω την υγεία μου στα χέρια μου. Μετά από πολλή έρευνα, βιβλία και πρακτικές χαλάρωσης, άρχισα να νιώθω καλύτερα με τον καιρό.
Ήταν μια δύσκολη αλλά απαραίτητη αλλαγή που ήξερα πως θα με οδηγήσει σε προσωπική εξέλιξη.
Άλλαξα εντελώς τη διατροφή μου – κόβοντας τοξίνες, γλουτένη, καφεΐνη, γαλακτοκομικά, ζάχαρη και επεξεργασμένα τρόφιμα. Σε αυτή τη διαδικασία, για πρώτη φορά αγάπησα πραγματικά τη μαγειρική. Έμαθα να μαγειρεύω συνειδητά και να φροντίζω την υγεία μου με αγάπη. Από το να μην μπορώ να φροντίσω ούτε ένα φυτό, έφτασα να έχω πάνω από 25 και να καλλιεργώ τα δικά μου ντοματάκια. Η καλλιέργεια με δίδαξε να αναπτύσσομαι με υπομονή, αγάπη και συνέπεια. Ένιωσα επιτέλους συνδεδεμένη με τη θηλυκή μου ενέργεια.
Σήμερα, η αγάπη προς τον εαυτό και η ευεξία δεν είναι πια κλισέ – είναι τρόπος ζωής που θέλω να μοιραστώ με τον κόσμο.
Το 2024, ενώ επικεντρωνόμουν βαθιά στη θεραπεία της σωματικής, συναισθηματικής και πνευματικής μου υγείας, συμμετείχα και σε πρότζεκτ που μου πρόσφεραν τεράστια καλλιτεχνική και προσωπική εξέλιξη. Γύρισα την ένατη και τελευταία σεζόν του El Señor de los Cielos, μια σειρά που με συνόδευσε για χρόνια και που σηματοδότησε ένα σημαντικό κλείσιμο κεφαλαίου. Λίγους μήνες μετά, συμμετείχα στη σειρά Mi Amor Sin Tiempo, παραγωγής της Televisa, ενσαρκώνοντας την Κάρλα. Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν πόσο αγαπώ την κωμωδία και πόσα χρόνια ήθελα να ασχοληθώ με αυτό το είδος. Και το κατάφερα αυτό το καλοκαίρι, με μια ειδική εμφάνιση στη σειρά 40 y 20, επεισόδιο 5, “Καταυλισμοί για πρόσφυγες”.
Μετά την ολοκλήρωση των πρότζεκτ, γιόρτασα τα γενέθλιά μου με τον πιο διασκεδαστικό τρόπο: βλέποντας stand-up comedy, που τόσο αγαπώ, δίπλα στην επιλεγμένη μου “οικογένεια” στο Μεξικό. Και έπειτα, χάρισα στον εαυτό μου τις πιο πολυαναμενόμενες διακοπές της ζωής μου. Ήξερα πως μου έλειπαν ακόμα κάποιες απαντήσεις — και ήξερα επίσης ότι το μόνο μέρος που θα μπορούσα να τις βρω, ήταν εκεί όπου όλα ξεκίνησαν: η Ελλάδα. Με βεβαιότητα μπορώ να πω πως ήταν το πιο βαθύ και μεταμορφωτικό ταξίδι στην πατρίδα μου από τότε που έφυγα το 2013. Επανενώθηκα με τις ρίζες μου, την ιστορία μου, τη θάλασσα, το παιδικό μου κομμάτι… θεράπευσα πληγές του παρελθόντος, επανασυνδέθηκα με την οικογένειά μου όπως ποτέ πριν, και ταξίδεψα και στο Λονδίνο για να δω τον πατέρα μου μετά από πολλά χρόνια.
Ήταν μια μαγική και τόσο απαραίτητη επανένωση.
_JPG.jpg)
Regresé a México y directamente fui a realizarme mis estudios hormonales. Durante un ultrasonido recibí un diagnóstico que cambió por completo el rumbo de mi vida: un quiste hemorrágico, síndrome de ovario poliquístico y endometriosis. Por fin entendimos el origen de muchos de los síntomas tan dolorosos que llevaba meses sintiendo.
La primera recomendación de mi doctora fue una cirugía inmediata. Decidí darme un tiempo para entender lo que estaba viviendo, buscar otras opiniones y explorar primero todas las alternativas naturales antes de tomar una decisión tan importante.
Los análisis CA- 19 mostraron marcadores elevados (antígenos de cancer) había un alto nivel de inflamación en mi cuerpo. Ya no podía seguir ignorando la realidad. Mi cuerpo llevaba años pidiéndome ayuda, pero los anticonceptivos habían silenciado los síntomas, mientras la raíz del problema avanzaba en silencio.
Comencé a refugiarme cada fin de semana en la naturaleza. Descubrí el grounding, profundicé en la meditación, hacía journaling, mejoré aún más mi alimentación y empecé a explorar diferentes terapias complementarias. Con el apoyo de mi familia, mis amigos y mi terapeuta, inicié una búsqueda profunda para comprender el origen de todo lo que estaba viviendo.
En terapia encontramos una posible explicación. Años atrás, durante mi adaptación a un nuevo país, mientras aprendía un idioma, estudiaba una nueva profesión, vivía sola con una beca y enfrentaba una enorme incertidumbre sobre mi futuro, mi cuerpo había acumulado demasiado estrés por tanta exigencia, mala alimentación, poca hidratación y muy pocas horas de sueño. Con el tiempo, todo aquello terminó manifestándose físicamente.
Por primera vez sentí la necesidad de cambiar de vida. La ciudad, la contaminación, las largas horas de tráfico y el ritmo acelerado dejaron de sentirse compatibles con la persona en la que me estaba convirtiendo.
En enero de 2025 viajé a Colombia para grabar La Hija del Mariachi, un proyecto del que me siento profundamente orgullosa y que hoy forma parte de Netflix en Latinoamérica, España y otros países. Sin embargo, mientras filmaba, recibí noticias de que Patroklos, mi primer gatito que me convirtió en mamá gatuna, el amor de mi vida, estaba empeorando cada día.
Viví aquellas semanas con el corazón dividido entre el set y mi hogar en México. Su estado se agravó hasta ser hospitalizado y tuve que despedirme de él por videollamada. Pedí adelantar mis llamados para regresar cuanto antes a México, pero mientras abordaba el avión recibí la llamada que jamás olvidaré: Patroklos había fallecido…
Su partida marcó uno de los momentos más dolorosos de mi vida. Recuerdo que les decía a todos a mi alrededor que yo no iba a poder con esto. Lo enterré en el bosque, en un lugar lleno de paz. Poco después renté mi departamento, vendí gran parte de mis pertenencias y me mudé allá con mis otros dos gatitos a una cabaña rodeada de naturaleza. Sentía que lo había perdido todo, pero al mismo tiempo comenzaba a encontrarme a mí. Poco tiempo después apareció en mi vida un Diplomado en Tanatología y Consejería en Duelo de la Universidad Anáhuac e ITEDU. Mi terapeuta también era profesor del programa y, desde el momento en que perdí a mi bebé, supe que ese camino podía ayudarme a salir adelante.
Entre montañas, ríos y caminatas diarias aprendí a vivir mi duelo con presencia. Volví a conectar con la sencillez, con mi infancia, con mis raíces y con la forma de vida con la que crecí en Grecia. Dejé de maquillarme, de esconderme detrás de expectativas y me permití detenerme por primera vez en muchos años. Sabía que necesitaba regalarme un tiempo para sanar mi cuerpo, cuidar mi salud mental y reconstruirme desde un lugar mucho más auténtico.
Durante más de un año estudié la muerte, el duelo y las herramientas para acompañar a personas en algunos de los momentos más difíciles de sus vidas. Paradójicamente, mientras aprendía a sostener el dolor de otros, también empezaba a encontrar la manera de sostener el mío y sanar heridas del pasado que llevaba años sin atender. Poco a poco, la esperanza comenzó a regresar y volví a encontrar un profundo sentido de vida y redescubrí mi propósito.
Al mismo tiempo inicié un regreso hacia mí. Quise volver a encontrar a la niña que había dejado atrás entre personajes, expectativas y la búsqueda constante del éxito profesional. Volví a mi color natural de cabello, eliminé los productos químicos de mi rutina y adopté un estilo de vida simple y conectado con la naturaleza.
Mi cuerpo comenzó a responder. La inflamación disminuyó naturalmente y, en los estudios posteriores, el quiste permanecía estable. Con nuevas opiniones médicas comprendí que la cirugía podía esperar si seguía cuidando mi salud de forma integral. Entendí que, en gran medida, mi bienestar dependía de cómo decidiera vivir cada día.
Cuando sentía que empezaba a recuperar fuerzas, la vida volvió a ponerme a prueba.
Unos meses después, mientras vivíamos con mi pareja en medio del bosque, uno de los perros del rancho logró entrar a la casa y mató a mis dos gatitos. En menos de un año había perdido a mis tres compañeros de vida.
Este duelo fue diferente. Ya no era solo tristeza; era una profunda frustración, una sensación de injusticia y muchas preguntas para las que no encontraba respuesta.
Cada clase me ofrecía herramientas para comprender el dolor, encontrar sentido y seguir avanzando, aunque muchas veces el corazón siguiera roto. Graduarme como tanatóloga en un momento como ese se convirtió en mi mayor sostén.Gracias al apoyo incondicional de mi pareja, mi familia, mis amigos y mis maestros logré atravesar uno de los periodos más difíciles de mi vida. Durante muchos meses no podía imaginarme actuando otra vez ni regresando a la ciudad a la vida que tenía antes. Unos meses después mi pareja me regaló unas cabritas que me llenaron de alegría mientras sanaba y me acompañaban todo el día por el bosque. Esta vida tranquila me empezó a gustar tanto, y me ayudó a recordar que este sueño era el único sueño que era mío y no impuesto por alguien más. De niña mis memorias mas felices siempre fueron en la naturaleza, a lado de un río o acampando. Y poco a poco en mi mente se estaba creando una nueva meta. Un día tener mi propia granja con muchos animales, cultivando mi comida y viviendo una vida tranquila sin prisas. Mientras tanto, me dediqué a escribir mi libro, desarrollar mis proyectos personales, preparar mi podcast y continuar acompañando personas a través de mis sesiones de coaching online.Ese mismo año fui invitada al Festival Internacional de Cine de Ecuador para compartir una charla con jóvenes estudiantes de cine y actuación. Acompañar e inspirar a la nueva generación de artistas también terminó inspirándome a mí. Regresé con una renovada ilusión, con la certeza de que aún tenía muchas historias por contar y con el deseo profundo de volver a crear.
Hasta que, meses después, llegó una oportunidad inesperada.
Me ofrecieron formar parte de Qué desastre de función (Noises Off, de Michael Frayn), una de las comedias más exitosas de Broadway. Hacía casi diez años que no pisaba un escenario teatral. Desde la primera función recordé por qué había elegido esta profesión. Escuchar al público reír volvió a darle sentido a todo. Recordé que, desde niña, siempre había querido regalar alegría, hacer sonreír a las personas y recordarles, aunque fuera por un instante, que la vida también puede ser ligera.
Poco después recibí otra noticia que cerraba un círculo muy importante. Regresaría para la décima y última temporada de El Señor de los Cielos, una producción que me ha acompañado desde 2019 y con la que crecí junto al personaje de Dalila.
Para regresar a trabajar también tuve que volver a mi departamento después de casi un año de ausencia. Lo amueblé nuevamente desde cero, esta vez enfrentando el enorme vacío que habían dejado mis gatitos. El hogar que un día había representado uno de mis mayores sueños cumplidos ya no se sentía igual. Trabajé sin descanso entre las grabaciones y el teatro mientras reconstruía, poco a poco, mi vida.
Con el tiempo comprendí que aquel capítulo había llegado a su fin. Ese departamento ya no representaba el futuro que imaginaba para mí. Había llegado el momento de cerrar un ciclo, venderlo y abrirme, una vez más, a una nueva etapa…
Hoy miro hacia atrás y me doy cuenta de que los momentos más difíciles de mi vida fueron también los que más profundamente me transformaron. El dolor me enseñó a bajar el ritmo, a escuchar a mi cuerpo, a confiar en mi intuición y a valorar aquello que realmente importa.
Aprendí que el éxito no se mide únicamente por los logros profesionales, sino también por la paz interior, la salud, las relaciones que cultivamos y la capacidad de volver a amar, incluso después de haber sido profundamente heridos.
Hoy sigo soñando. Sigo amando la actuación, escribiendo, creando y acompañando a personas a través del coaching. Pero también sueño con una vida más cercana a la naturaleza, rodeada de animales, con un huerto, libros, silencio y tiempo para dedicarme a lo que verdaderamente tiene valor para mi.
Porque, al final, descubrí que no tengo que elegir entre mis sueños. Puedo construir una vida en la que todo lo que soy tenga cabida…
